Απόστολος Ουλκέρογλου - Βέροια - Τηλ. 2331026288, Κιν. 6944782369
Η ιστορία μας                                                        από την Μικρά Ασία στην Ελλάδα
Ταπητουργείον Οικογ. Ουλκέρογλου
Φωτογραφίες Συντήρηση χαλιών Συμβουλές αγοράς Νήματα χαλιών Κόμποι χαλιών Η ιστορία μας Εισαγωγή Εισαγωγή Η ιστορία μας Κόμποι χαλιών Νήματα χαλιών Συμβουλές αγοράς Συντήρηση χαλιών Φωτογραφίες .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  . .  .
Η ιστορία της οικογένειας Ουλκέρογλου     Η ζωή στη Σπάρτη της Μικράς Ασίας - Γεώργιος Ουλκέρογλου     Είναι γύρω στα 1860 που, κάτω απο την παγκόσμια ζήτηση για χαλιά, οι Ελληνες της Μικράς Ασίας πρωτοστατούν στην ανάπτυξη της ταπητουργίας. Είναι η εποχή που έρχονται στο προσκήνιο οι πόλεις Σπάρτη (Ισπάρτα), Κιουτάχεια, Καισάρεια και Σεβάστεια, ως ταπητουργικά κέντρα.     Το χαλί έφτασε στη Σπάρτη της Μικράς Ασίας από έναν μή Σπάρταλη.… Το γιατρό Πρόδρομο Γρηγοριάδη από την Καισάρεια, γύρω στα 1880. Η τέχνη του χαλιού αλλά και η επιχειρηματική του εκμετάλλευση μεταδόθηκαν αστραπιαία. Η Σπάρτη έγινε ένα απέραντο εργαστήρι χαλιού. Επτά χιλιάδες οι Ελληνες της Σπάρτης και όλοι σχεδόν ασχολούνται με την ταπητουργία. Ούτε ένα σπίτι χωρίς αργαλειό, ούτε μία γυναίκα που να αγνοεί την τέχνη. Σ’ όλα τα σπίτια στήθηκαν ιστοί (κάθετοι αργαλειοί), δημιουργήθηκαν αρχικά οικοτεχνίες και στη συνέχεια βιομηχανίες. Ετσι, τη δεκαετία 1890 – 1900, η Σπάρτη έγινε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα παραγωγής κι εξαγωγής χαλιών.     Ανάμεσα στους Σπαρταλήδες ζεί και η οικογένεια του Γεωργίου και της Ολγας Ουλκέρογλου. Οπως όλοι εκεί, μαθαίνουν γρήγορα την ταπητουργική τέχνη και συμμετέχουν ενεργά στην ανάπτυξη της ταπητουργίας.     Η Μικρασιατική καταστροφή βρίσκει την οικογένεια σε διακοπές, μακριά από το σπίτι τους. Η επιστροφή είναι αδύνατη. Χάνουν ολόκληρο το βιός τους και μαζί όλα τα οικογενειακά κειμήλια. Ο Γεώργιος Ουλκέρογλου πέφτει στα χέρια των Τούρκων και "χάνεται" στα βάθη της Ανατολίας, μαζί με αμέτρητους άλλους Ελληνες. Δυστυχώς δεν σώθηκε καμία φωτογραφία του.     Η σύζυγός του Ολγα, καταφέρνει να περάσει στην Ελλάδα, μαζί με τα παιδιά της Ευάγγελο και Αφροδίτη.       Η εγκατάσταση στη Βέροια - Ευάγγελος Ουλκέρογλου (1897 - 1954)     Μετά από πολλά βάσανα και κακουχίες, η Ολγα Ουλκέρογλου και τα παιδιά της, εγκαθίστανται στην Κεντρική Μακεδονία, στην Βέροια, στην συνοικία Τσερμέν, στον αριθμό 81 (αργότερα ονομάστηκε Μιαούλη 4). Είναι ένα όμορφο σπίτι με μεγάλη αυλή, από αυτά που εγκατέλειψαν οι Τούρκοι όταν έφυγαν από την πόλη. Ο Ευάγγελος Ουλκέρογλου στήνει εκεί τους πρώτους αργαλειούς για χαλιά και κιλίμια, όπου απασχολούνται έμπειρες μικρασιάτισες υφάντρες, προσφυγοπούλες κι' αυτές. Ταυτόχρονα οργανώνεται στον ίδιο χώρο και το βαφείο των νημάτων.     Τα χαλιά που υφαίνονται γίνονται ανάρπαστα. Η σχολαστικότητα του Ευάγγελου Ουλκέρογλου σε όλες τις φάσεις της παραγωγής, ακόμα και για την πιο μικρή λεπτομέρεια και η εμμονή του για το τέλειο αισθητικό και κατασκευαστικό αποτέλεσμα τον έκαναν σύντομα γνωστό σε πολλές γωνιές της Ελλάδας. Η επιλογή των μαλλιών, η νηματοποίηση, οι ανεξίτηλες βαφές, το ίδιασμα, η ύφανση, το πλύσιμο και τέλος το φινίρισμα των χαλιών, τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη.     Σημαντικό κομμάτι της παραγωγής προωθείται στην Αθηναϊκή αγορά, στο κατάστημα του Νικολάου Ρωσσόπουλου (Μοσκόφογλου) και από εκεί σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Πολύ σύντομα, αργαλειοί τοποθετούνται και σε αρκετά σπίτια της Βέροιας και όχι μόνο. Η παραγωγή στα σπίτια γίνεται κάτω απο την εποπτεία του Ευάγγελου Ουλκέρογλου, που διέθετε στις υφάντρες τους εργαλειούς, τα σχέδια και τα νήματα. Στα σπίτια πλέον απασχολούνται και αρκετές ντόπιες γυναίκες που έμαθαν την υφαντική τέχνη από τις έμπειρες μικρασιάτισες.     Την 8η Ιανουαρίου 1928, ο Ευάγγελος Ουλκέρογλου παντρεύεται την Αννα Ευδοκίμου (Μουράτογλου), του Κωνσταντίνου και της Βαρβάρας. Η Αννα Ευδοκίμου κατάγεται απο την Κιουτάχεια της Μικράς Ασίας. Εκεί, στην πατρίδα, η οικογένειά της ασχολείτο επίσης με την ταπητουργία. Ο πατέρας της ονομάζεται Μουράτογλου, αλλά με τον ερχομό τους στην Βέροια το αλλάζει σε Ευδοκίμου. Μαζί αποκτούν δύο παιδιά, το Γεώργιο (1930) και τον Κλήμη (1933).     Την περίοδο της Γερμανικής κατοχής, η παραγωγή μειώνεται σημαντικά, αλλά δεν σταματά. Ταυτόχρονα, το σπίτι χρησιμοποιείται (μυστικά βεβαίως) σαν χώρος συγκέντρωσης και αποθήκευσης σιταριού, που στην συνέχεια προωθείται στους αντάρτες στα βουνά. Μετά τον πόλεμο και τον εμφύλιο, η παραγωγή χαλιών επιστρέφει δυναμικά. Αλλά ο Ευάγγελος Ουλκέρογλου φεύγει πρόωρα από την ζωή στις 25 Δεκεμβρίου του 1954.     Κλήμης Ουλκέρογλου (1933)     Την ευθύνη της βιοτεχνίας παίρνει στα χέρια του ο μόλις 21 χρονών γιος του, Κλήμης Ουλκέρογλου. Μεγαλωμένος μέσα στα χαλιά, ακολουθεί πιστά τα πιστεύω του πατέρα του. Συνεχίζει την παραγωγή υψηλής ποιότητας χειροποίητων χαλιών, ενώ σταδιακά αυξάνει τον αριθμό των αργαλειών και πλουτίζει την συλλογή του με νέα σχέδια. Ετσι γίνεται άξιος συνεχιστής της δουλειάς του πατέρα του και πολύ γρήγορα το όνομά του γίνεται γνωστό στην ελληνική αγορά και συνώνυμο με το ποιοτικό χειροποίητο χαλί.     Στα μέσα της δεκαετίας του '60 μπαίνουν στην αγορά τα μηχανοποίητα χαλιά. Η χαμηλή τιμή τους τα κάνει πιο προσιτά στο καταναλωτικό κοινό. Ετσι, πέφτει σημαντικά η ζήτηση χειροποίητων χαλιών, με αποτέλεσμα να  μειωθεί η παραγωγή τους. Από τώρα και για τα επόμενα χρόνια, παράλληλα με τα χειροποίητα, ο Κλήμης Ουλκέρογλου συνεργάζεται με ελληνικά εργοστάσια παραγωγής μηχανοποίητων χαλιών (ΑΣΤΡΟΝ, ΑΝΑΤΟΛΗ, ΠΕΡΣΙΚΑ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΤΑΠΗΤΟΥΡΓΙΑ, ΒΙΟΚΑΡΠΕΤ, ΤΕΧΕΡΑΝ και  άλλα).     Το 1966, ο Κλήμης Ουλκέρογλου μπαίνει, σιγά-σιγά στην αρχή και πιο δυναμικά από το 1969, στον χώρο της χειροποίητης φλοκάτης, που γίνεται μόδα εκείνη την εποχή. Σε ξύλινους αργαλειούς υφαίνονται τόνοι φλοκάτης ετησίως. Μεγάλες ποσότητες εξάγονται στην Γερμανία και τις Η.Π.Α.. Με μία μετατροπή - προσθήκη στους αργαλειούς, δίνει την δυνατότητα στις υφάντρες να μετακινούν την σαΐτα με μεγάλη ταχύτητα, πολλαπλασιάζοντας την ημερήσια παραγωγή. Η βαφή τους (εκτός βεβαίως από τις λευκές) γίνεται από τον ίδιο, στο βαφείο της βιοτεχνίας, που αναβαθμίζεται για να αντεπεξέλθει στον όγκο της δουλειάς.  Εγκαθίσταται λέβητας που λειτουργεί με μαζούτ και τροφοδοτεί με καυτό ατμό τρία νέα καζάνια, που προστίθενται στα ήδη υπάρχοντα. Η μεγάλη ζήτηση της φλοκάτης βοηθά κατά κάποιον τρόπο την συνέχιση της παραγωγής χαλιών, που ήδη έχει αρχίσει να κρίνεται ως ασύμφορη, λόγω κυρίως της αύξησης του κόστους των εργατικών, αλλά και της εισόδου στην αγορά χειροποίητων χαλιών από χώρες που έχουν πολύ φτηνά εργατικά χέρια.     Για να αντεπεξέλθει στην διαρκώς αυξανόμενη ζήτηση φλοκάτης από το εξωτερικό, στο διάστημα 1970- 1972, δύο φορές συνεργάζεται διαδοχικά με δύο “φιλικά” του πρόσωπα, γνωστά ονόματα στον επιχειρηματικό κόσμο της Βέροιας. Δυστυχώς και οι δύο συνέταιροι ζημιώνουν με “ενέργειές τους” τις εταιρείες που ίδρυσαν με τον Κλήμη Ουλκέρογλου, με τις ζημίες να βαρύνουν τον τελευταίο.     Το 1982, όταν και η τελευταία εργάτρια συνταξιοδοτήθηκε, δέθηκε ο τελευταίος κόμπος στην ιστορία της οικογένειας Ουλκέρογλου στον χώρο του χειροποίητου χαλιού. Ο Κλήμης Ουλκέρογλου αφήνει την παραγωγή και περιορίζεται πλέον αποκλειστικά στον χώρο της λιανικής πώλησης μηχανοποίητων χαλιών. Η παράδοση δεκαετιών που κουβαλάει και η πείρα που διαθέτει, συντελούν στην ασυμβίβαστη και με αυστηρά κριτήρια επιλογή των χαλιών που εμπορεύεται. Και ο κόσμος της Βέροιας που το γνωρίζει πλέον καλά αυτό, τον εμπιστεύεται.     Είναι η εποχή που η “Πέρσικα”, βιομηχανική ταπητουργική μονάδα που εδρεύει κοντά στην Θεσσαλονίκη, ξεκινά την παραγωγή μίας ποιότητας μηχανοποίητου χαλιού, που θα τραβήξει την προσοχή του Κλήμη Ουλκέρογλου. Το όνομα του χαλιού είναι “Roubayat” (προφέρεται “Ρουμπαγιάτ”), και η ποιότητά του εκτινάσσει τα ανώτατα στάνταρτ της εποχής εκείνης παγκοσμίως στον κόσμο της ταπητουργίας. Οι άνθρωποι της Πέρσικα χρησιμοποίησαν τα καλύτερα μαλλιά Νέας Ζηλανδίας της αγοράς και τα ακριβότερα ανεξίτηλα χρώματα της Bayer και με την συνεργασία άριστων σχεδιαστών, δημιούργησαν ένα μηχανοποίητο χαλί, που με την εμφάνιση, την ποιότητα και την αντοχή του, επισκίαζε ακόμα και τα καλύτερα και τα ακριβότερα χειροποίητα χαλιά. Ο Κλήμης Ουλκέρογλου εξασφάλισε την αποκλειστική αντιπροσωπεία της ΠΕΡΣΙΚΑ στην Βέροια, συνεργάστηκε στον τομέα δημιουργίας νέων σχεδίων και προώθησε τα Roubayat σαν δικά του χαλιά.     Το 1985, σε συνεργασία με τον εξάδελφό του Σταύρο Κανελλή, που δραστηριοποιείται στην Αθήνα, στήνουν αργαλειούς χειροποίητων χαλιών στην γειτονική Αλβανία, για να εκμεταλλευτούν τα εκεί φτηνά εργατικά χέρια. Με πρώτες ύλες και σχέδια που εξάγουν στην Αλβανία, εισάγουν χειροποίητα χαλιά άριστης ποιότητας. Όμως η ζήτηση στην Ελληνική αγορά αποδεικνύεται πολύ μικρή (σ’ αυτό συνέβαλαν και τα Roubayat) και η προσπάθεια εγκαταλείπεται γρήγορα.     Το 1993, ο Κλήμης Ουλκέρογλου συνταξιοδοτήθηκε και την σκυτάλη πήρε ο γυιός του Απόστολος.     Απόστολος Ουλκέρογλου (1963)     Τον Μάιο του 1981, ο γιος του Κλήμη Ουλκέρογλου, ο Απόστολος,  που  από μικρός, ήδη ανακατευόταν με την επιχείρηση του πατέρα του, δραστηριοποιείται πλέον και επίσημα στον χώρο του χαλιού. Γεννημένος και μεγαλωμένος μέσα στα χαλιά, μυήθηκε τα μυστικά της ταπητουργίας, αγάπησε το χειροποίητο χαλί και κληρονόμησε την εμμονή των προγόνων του για την καλή ποιότητα.     Δραστηριοποιείται αποκλειστικά στον χώρο του λιανικού εμπορίου. Συνεχίζει την προώθηση των χαλιών της “Πέρσικα” μέχρι το 1997. Παράλληλα συνεργάζεται με έμπειρους εισαγωγείς χαλιών. Επιλέγει και μετά από σχολαστικές δοκιμασίες, προσφέρει τις καλύτερες ποιότητες και τα ομορφότερα σχέδια στους πελάτες του, ανάλογα με τις εκάστοτε τάσεις της αγοράς, Μέχρι το 2012 που, με αφορμή την οικονομική κρίση, διακόπτει οριστικά τις δραστηριότητες της επιχείρησης.